sygn. akt GD1G/GU/1420/2023
Postanowienie
Dnia 23 kwietnia 2024 r.
Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy,
w składzie:
Przewodniczący:
asesor sądowy Izabela Antos
Sędziowie:
sędzia Przemysław Makuła
asesor sądowy Aleksandra Burzyńska
po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2024 r. w Gdańsku, na posiedzeniu niejawnym
sprawy z wniosku wierzyciela, którym jest ELEKTROTIM Spółka akcyjna oraz z wniosku dłużnika, którym jest ZEUS Spółka akcyjna o ogłoszenie upadłości dłużnika, którym jest ZEUS SPÓŁKA AKCYJNA Spółka akcyjna,
postanawia
- ogłosić upadłość dłużnika, którym jest ZEUS Spółka akcyjna, KRS 0000316680, siedziba: Pruszcz Gdański, adres OBROŃCÓW WESTERPLATTE 1, 83-000 PRUSZCZ GDAŃSKI, NIP 5832084197;
2. wezwać wierzycieli upadłego do zgłoszenia wierzytelności syndykowi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze; dla wierzycieli, o których mowa w art. 216aa ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, wskazać adres do zgłoszenia wierzytelności syndykowi: ul. Henryka Sienkiewicza 11/2, 80-227 Gdańsk;
3. wezwać osoby, którym przysługują prawa oraz prawa i roszczenia osobiste ciążące na nieruchomości należącej do upadłego, jeżeli nie zostały ujawnione przez wpis w księdze wieczystej, do ich zgłaszania syndykowi za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Rejestrze pod rygorem utraty prawa powoływania się na nie w postępowaniu upadłościowym; dla wierzycieli, o których mowa w art. 216aa ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, wskazać adres do zgłoszenia praw oraz praw osobistych i roszczeń ciążących na nieruchomości syndykowi: ul. Henryka Sienkiewicza 11/2, 80-227 Gdańsk;
4. stwierdzić, że funkcję sędziego komisarza będzie pełnił referendarz sądowy;
5. stwierdzić, że funkcję zastępcy sędziego komisarza będzie pełnił referendarz sądowy;
6. wyznaczyć syndyka, którego funkcję będzie pełnić: Krzysztof Lipiński (numer licencji 1517);
7. wskazać, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 3 ust.1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE. L. z 2015 r. Nr 141, str. 19 z późn. zm.), a postępowanie ma charakter główny;
8. przyznać tymczasowemu nadzorcy sądowemu, którym jest Krzysztof Lipiński (numer licencji 1517) kwotę 13.473,20 zł (trzynaście tysięcy czterysta siedemdziesiąt trzy złote dwadzieścia groszy) brutto tytułem wynagrodzenia tymczasowego nadzorcy sądowego i zwrotu wydatków, z czego kwotę 6.736,60 zł (sześć tysięcy siedemset trzydzieści sześć złotych sześćdziesiąt groszy) wypłacić z zaliczki uiszczonej przez wierzyciela, w pozostałym zaś zakresie tymczasowo ze Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku;
9. na mocy art. 357 § 6 k.p.c. w zw. z art. 35 Prawa upadłościowego odstąpić od sporządzenia uzasadnienia pkt 8, podzielając w całości wniosek i argumentację zawartą we wniosku tymczasowego nadzorcy sądowego z dnia 26 marca 2024 r.;
10. nakazać ściągnąć od dłużnika na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego Gdańsk – Północ w Gdańsku kwotę 6.736,60 zł (sześć tysięcy siedemset trzydzieści sześć złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem kosztów sądowych.
Uzasadnienie w zakresie punktu 10.
W świetle art. 83 ust. 1 i 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (dalej u.k.s.
c.), jeżeli przepisy ustawy przewidują obowiązek działania i dokonywania czynności
połączonej z wydatkami z urzędu, Sąd zarządzi wykonanie tej czynności, a kwotę
potrzebną na ich pokrycie wykłada tymczasowo Skarb Państwa. W orzeczeniu kończącym
postępowanie w sprawie Sąd orzeka o poniesionych tymczasowo przez Skarb Państwa
wydatkach, stosując odpowiednio przepisy art. 113.
W niniejszej sprawie na etapie weryfikowania braków formalnych i fiskalnych wniosku
referendarz sądowy uwzględnił na poczet niniejszego postępowania zaliczkę uiszczoną w
postępowaniu GD1G/GU/1156/2023 i w dniu 19 grudnia 2023 r. stwierdził, po
uzupełnieniu innych braków, że wniosek nie zawiera braków formalnych i fiskalnych
(GD1G/GU/1420/2023/15). Jednakże już po uprawomocnieniu postanowienia o zwrocie
wniosku w sprawie GD1G/GU/1156/2023 referendarz sądowy omyłkowo zarządził dnia 12
marca 2024 r. zwrot zaliczki (GD1G/GU/1156/2023/42). Zaliczka została zwrócona
dłużnikowi 18 marca 2024 r. (GD1G/GU/1156/2023/45) – już po nadaniu sprawie biegu. Z
tego względu powstał obowiązek ponownego jej uiszczenia.
Stosownie do treści art. 113 ust. 1 u.k.s.c. kosztami sądowymi, których strona nie miała
obowiązku uiścić, sąd w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji obciąży przeciwnika,
jeżeli istnieją do tego podstawy, przy odpowiednim zastosowaniu zasad obowiązujących
przy zwrocie kosztów procesu.
Dlatego Sąd orzekł jak w pkt 10 sentencji postanowienia, na podstawie art. 83 ust. 2 u.k.s.
c. w zw. z art. 113 ust 1 u.k.s.c. i w zw. art. 98 k.p.c. w zw. z art. 35 p.u.
Uzasadnienie co do wskazania podstawy jurysdykcji
Sąd ustalił i zważył co następuje:
Dla rozstrzygnięcia wniosku niezbędne jest ustalenie, czy polski sąd posiada jurysdykcję
krajową do rozpoznania sprawy. W tym celu konieczne jest określenie właściwej dla
rozpoznawanej sprawy normy jurysdykcyjnej z uwzględnieniem faktu, że kwestia
jurysdykcji krajowej jest uregulowana zarówno w prawie krajowym jak i w rozporządzeniu
Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie
postępowania upadłościowego (Dz.Urz.UE.L Nr 141, str. 19). Rozporządzenie unijne
obowiązuje w całości i bezpośrednio w polskim systemie prawnym. Zgodnie z pkt 9
Preambuły rozporządzenie znajduje zastosowanie do wszystkich postępowań
upadłościowych, które spełniają warunki określone w rozporządzeniu, niezależnie od
tego, czy dłużnik jest osobą fizyczną czy osobą prawną, przedsiębiorcą czy osobą
niewykonującą działalności gospodarczej. Postępowania te są wymienione wyczerpująco
w załączniku A. W odniesieniu do krajowych postępowań wymienionych w załączniku A
rozporządzenie 2015/848 powinno mieć zastosowanie bez dalszego badania przez sąd
państwa członkowskiego, czy spełnione są warunki określone w rozporządzeniu.
Postępowanie, którego dotyczy wniosek jest wymienione w załączniku A do
Rozporządzenia.
Zgodnie z pkt 23 Preambuły rozporządzenia nr 2015/848 pozwala ono na wszczęcie
głównego postępowania upadłościowego w państwie członkowskim, w którym dłużnik
posiada główny ośrodek swojej podstawowej działalności. Postępowanie to ma zakres
uniwersalny, jego celem jest objęcie całego majątku dłużnika. W celu ochrony różnych
interesów rozporządzenie 2015/848 pozwala na wszczęcie równolegle z głównym
postępowaniem upadłościowym wtórnych postępowań upadłościowych. Wtórne
postępowanie upadłościowe może zostać wszczęte w państwie członkowskim, w którym
dłużnik ma swój oddział. Skutki wtórnego postępowania upadłościowego ograniczone są
tylko do majątku dłużnika znajdującego się w tym państwie. Bezwzględnie obowiązujące
przepisy dotyczące koordynacji z głównym postępowaniem upadłościowym gwarantują
niezbędną jednolitość postępowania w ramach Unii. Takie uregulowanie eliminuje z
zakresu zastosowania rozporządzenia dłużników, których główny ośrodek podstawowej
działalności znajduje się poza obszarem Unii Europejskiej mimo, że na jej obszarze
znajduje się siedziba lub miejsce zamieszkania dłużnika albo jego majątek. W
konsekwencji, jeżeli główny ośrodek dłużnika znajduje się w Polsce to jurysdykcja zawsze
będzie wynikała z przepisów rozporządzenia 2015/848, a konkretnie z art. 3 ust. 1
rozporządzenia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2015/848 sądy państwa
członkowskiego, na którego terytorium znajduje się główny ośrodek podstawowej
działalności dłużnika, posiadają jurysdykcję do wszczęcia postępowania upadłościowego
(„główne postępowanie upadłościowe”). Głównym ośrodkiem podstawowej działalności
jest miejsce, w którym dłużnik regularnie zarządza swoją działalnością o charakterze
ekonomicznym i które jako takie jest rozpoznawalne dla osób trzecich. W przypadku
spółki lub osoby prawnej domniemywa się, wobec braku dowodu przeciwnego, że
głównym ośrodkiem ich podstawowej działalności jest miejsce siedziby statutowej.
Domniemanie takie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy siedziba statutowa nie została
przeniesiona do innego państwa członkowskiego w okresie trzech miesięcy
poprzedzających złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego. W
przypadku osoby fizycznej prowadzącej niezależną działalność gospodarczą lub
zawodową domniemywa się, wobec braku dowodu przeciwnego, że głównym ośrodkiem
jej podstawowej działalności jest główne miejsce wykonywania tej działalności.
Domniemanie takie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy główne miejsce wykonywania
działalności nie zostało przeniesione do innego państwa członkowskiego w okresie trzech
miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego.
W przypadku każdej innej osoby fizycznej domniemywa się, wobec braku dowodu
przeciwnego, że głównym ośrodkiem jej podstawowej działalności jest miejsce zwykłego
pobytu tej osoby. Domniemanie takie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy miejsce zwykłego
pobytu nie zostało przeniesione do innego państwa członkowskiego w okresie sześciu
miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego.
W niniejszej sprawie główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje się w
Polsce. Oznacza to, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 3 ust. 1
rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/949 w sprawie
postępowania upadłościowego z dnia 20 maja 2015 r. (Dz.Urz.UE L 141 z 5.06.2015r., s.
19-72), a wszczęte postępowanie ma charakter postępowania głównego.
Z tych przyczyn należało orzec jak w stosownym punkcie postanowienia.
Podpis:
O autorze
Kwalifikowany doradca restrukturyzacyjny specjalizujący się w restrukturyzacji przedsiębiorstw. W postępowaniach restrukturyzacyjnych pełni funkcję nadzorcy układu, nadzorcy oraz zarządcy sądowego. Pełni również funkcję syndyka w postępowaniach upadłościowych. Z powodzeniem nadzorował restrukturyzację dużych spółek kapitałowych, jak i działalności jednoosobowych.
Biegły z zakresu wyceny przedsiębiorstw i ekonomista. W swojej praktyce współpracuje z sądami restrukturyzacyjnymi oraz upadłościowymi. Reprezentuje również wierzycieli i dłużników w postępowaniach restrukturyzacyjnych i upadłościowych.
Od lat specjalizuje się w zagadnieniach dotyczących niewypłacalności podmiotów gospodarczych oraz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej. W swej praktyce dużą wagę przywiązuje do pogodzenia interesów dłużników oraz wierzycieli, co ma prowadzić do ograniczenia liczby ogłaszanych upadłości.